Verlidenen Guonsdagg was´t, dao rullden Slagg iälf twee Kärls van´t AG in orange Arbeidstüüg met en Spezialwagen bi de Raots- un Marktkiärke vüör, sperrden af un satten en Hubsteiger in Aktion. De ene trock met ´ne Motorsage van unnen nao buoben de 30-jäöhrige, baolle 15 Meters hauge Nordmanndanne sotosäggen dat gröne Kleed uut, un de Äöste kammen riegaswegg harunner.
Alls wuor van den twedden Mann to Haupens bineenslippt, bes dat de Sage knapp drei Meters unner de Spitze ankuommen was. Dao stonn de Stamm nackt bes harup to den Kopp, wao de Töge, vull in Sapp, no dransatten. Dann sneed de Sage den Kopp af, de met en dumpen Rumms drdaalkamm, un hernocher den Rest van den Stamm in siben Stücke; de knallden stump up de Stene.
Et was en Tofall, dat ick dat alls metkreeg, aower de hät mi eenmaol mähr in´t Naodenken bracht üöwer dat Goethe-Word: „Alles Vergängliche ist nur ein Gleichnis.“ Dat geldt jä auk för den Mensken, den lüttken Guod van de Wiält, äs de he sick vüörkümp.
Nu sind de Hüöwelspäöne düttmaol ´ne Art melancholske Sunndaggspriäge wuorn. Küennt Ji mi´t naoseihn? Aower hier en lüttken, wann natürlick auk vergänglicken Trost: Een Twiegsken häwwick mi upsocht. Dat steiht nu in ´ne Vase up´t Klaveer bi miene Kribbe. Dao krigg´t mangs echten Kärßenschien met un sall sick wull bes Lechtmiss haollen.